همسر مرحوم سيروس قايقران گفت: سيروس قايقران بي‌منت، متواضع، باسخاوت، خونگرم و مردمي بود.

همسر مرحوم سيروس قايقران:

سيروس متواضع و مردمي بود

همسر مرحوم سيروس قايقران گفت: سيروس قايقران بي‌منت، متواضع، باسخاوت، خونگرم و مردمي بود.

افسانه اسدان عصر امروز در حاشيه سيزدهمين سالگرد درگذشت مرحوم سيروس قايقران در مزارش در گفت‌و‌گو با خبرنگار فارس در انزلي با اشاره به ويژگي‌هاي مرحوم سيروس قايقران كاپيتان اسبق تيم ملي فوتبال اظهار داشت: سيروس مهربان، خونگرم و متواضع بود و بسيار به محبت مردم پاسخ مي‌داد و تا جايي كه برايش امكان داشت به مردم كمك مي‌كرد.
وي ادامه داد: اگر كاري انجام مي‌داد براي دل خودش، بي‌منت، بدون چشمداشت و توقع بود و يكي از مهم‌ترين ويژگي او در اوج محبوبيت اين بود كه هيچ‌گاه مغرور نشد و اصل خود را از ياد نبرد.
همسر مرحوم قايقران با اشاره به اينكه سيروس خيلي راحت زندگي مي‌كرد، اظهار داشت: قايقران انساني فوق‌العاده خوش‌قلب و با سخاوت بود.
وي برگزاري مراسم يادبود اين ورزشكار فقيد را خوب ارزيابي كرد و گفت: مسئولان مي‌توانند كار فرهنگي انجام دهند و از ورزشكاران و پيشكسوتان تقدير كنند، كاري كه مرحوم قايقران دوست داشت انجام شود.
وي با اشاره به اينكه هنوز پس از گذشت 13 سال سيروس فراموش نشده و مردم به او علاقه‌مند هستند، تصريح كرد: راز ماندگاري سيروس مردمي بودن او بود و اينكه هيچ‌گاه دوستان و مردم را كه نياز به كمك داشتند فراموش نمي‌كرد و از هر فرصتي براي كمك به آنها استفاده مي‌كرد.
مرحوم سيروس قايقران در اول بهمن ماه 1340 در محله كلوير بندر انزلي پا به عرصه وجود گذاشت و از همان دوران كودكي به فوتبال در زمين‌هاي خاكي كلوير روي آورد و با استعداد درخشانش به عضويت تيم فوتبال منتخب آموزشگاه‌ها درآمد.
وي در سن 16 سالگي در سال 1356 موفق شد به عنوان يكي از مهره‌هاي اصلي در تيم‌هاي نوجوانان و جوانان ملوان استعدادهاي خود را به نمايش بگذارد و با مهارت‌هاي منحصر به‌ فردش ملوان را به رتبه قهرماني باشگاه‌هاي گيلان برساند.
قايقران در سال‌هاي 57 تا 63 افتخارات زيادي را براي ملوان و گيلان به ارمغان آورد و در اين دوران وي به عنوان يك بازيكن استثنايي با ويژگي‌هاي اخلاقي عالي و منش پهلواني در بين عموم مردم محبوب شد و به قدري متواضع و افتاده بود كه همه افراد به او علاقه‌مند بودند و لبخندهاي صميمي‌اش هيچ‌گاه از لبان او دور نمي‌شد و قلبش مانند دريا پاك و بي‌آلايش بود.
سيروس قايقران در سال 1363 به تيم ملي دعوت شد و در سال 66 تنها فوتباليست شهرستاني بود كه شادروان دهداري بازوبند پرافتخار كاپيتاني تيم ملي ايران را به بازوان او بست و در سال 67 در جام ملت‌هاي آسيا در قطر، تيم ملي ايران با رهبري سيروس به مقام سومي دست يافت و در سال 69 تيم ايران را با گل‌هاي زيبايش پس از 20 سال به قهرماني در بازي‌هاي آسيايي پكن رساند.
سيروس در آن دوران نه تنها در ايران بلكه در آسيا و اروپا هم به عنوان يك بازيكن استثنايي مطرح شد و با وجود داشتن پيشنهاد از تيم‌هاي آلماني به الاتحاد قطر پيوست و در اوج شهرت هرگز مغرور نشد و اصالت خود را فراموش نكرد و پس از مدتي بازي در قطر دوباره به تيم ملوان پيوست و اين تيم را قهرمان جام حذفي و راهي مسابقات آسيايي كرد.
سيروس در سال 72 به عنوان بازيكن و سپس مربي به تيم كشاورز تهران پيوست و نتايج قابل توجهي به دست آورد.
وي سپس به تيم دسته دومي مسعود هرمزگان پيوست و مدتي در آنجا مشغول به مربيگري شد.
در سال‌هاي 76 و 77 سيروس بارها تمايل خود را براي بازگشت به ملوان به عنوان بازيكن يا مربي اعلام كرد. در اوايل سال 77 وي كه براي تعطيلات نوروز همراه خانواده‌اش به انزلي آمده بود، در روز 18 فروردين‌ماه در حال بازگشت به همراه همسر، فرزند خردسالش و برادر همسرش در اتومبيل رنوي خود عازم تهران بود كه در حوالي امامزاده هاشم با يك كاميون خاور تصادف كرد و در اين حادثه تلخ خود و تنها فرزند شش ساله‌اش راستين به ديار باقي شتافتند.